Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

"Μ’ αγαπάς;" της Κατερίνας Ευαγγέλου - Κίσσα



Ένας ρόμβος
Στον τοίχο στο δωμάτιό σου
Μου θύμισε κι απόψε
Την απουσία μου.

Γιατί δε σου δίνω
Επιτέλους και ‘γω
Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία;

Ίσως γιατί εγώ
Θα την έχω
Δίπλα στο τζάκι
Μετά από χρόνια
Μαζί σου.

Να χαμογελάμε
Και ν’ αγαπιόμαστε.

Μ’ αγαπάς;


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

"Τα θαύματα του ερχομού σου" του Χριστόφορου Τριάντη



ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟΥ ΣΟΥ

Αιώνες σε περίμενα
στο χωράφι με τις παπαρούνες,  
κοιτώντας τις πορείες των ξωμάχων
στους  ζεστούς δρόμους του μόχθου. 
Πανοπλίες άλλαζα παλεύοντας
με τις αστραπές του φόβου στα δάση των λυγμών.
Κι ύστερα έτρεχα στα σκιερά ποτάμια,
καίγοντας τα σκιάχτρα του πόνου .
Στους λόφους  με τ’ αγκάθια ξερίζωνα
τις φωτιές του χρόνου να μην νικήσουν
της αγάπης τα μυστικά .
Τις νύχτες τις σκιές των ονείρων είχα συντροφιά
και σαν έφτανε η χαραυγή
με γεύσεις φευγαλέας χαράς σαρκώνονταν
κι έφευγαν απ’ τα παραθύρια του φωτός,
Αλλά ατρόμητη γυναίκα
ήρθες ένα δειλινό μελαγχολίας.
Παραμέρισα τα λιθάρια της ελπίδας ,
τους φράχτες της ντροπής
και τα τριαντάφυλλα του κορμιού σου αγκάλιασα.
Και να περήφανη γυναίκα άρχισαν τα θαύματα
ουρανού και γης.
Βοές απ’ τις βελανιδιές των μαντείων
έντυσαν τον δρόμο μας .
Τα αεράκι απ’ τους μακάριους  λειμώνες
 χάιδεψε τα πρόσωπά μας,
στάζοντας λίγη αθανασία στις καρδιές μας.
Των πουλιών οι ανάσες σκέπασαν
τις ψυχές  μας  
με χαρά και ψιθύρους μνήμης.
Ω , οι υμνωδίες των αστεριών ξαστέρωναν
τις λέξεις μας
και τραγούδι γίνονταν στα ρυάκια με τις  λυγαριές.
Τότε ένα παιδί βγήκε από τους  μελισσώνες
και ζωγράφισε τον κόσμο μας.
Δώρο του Θεού για μας
Αγαπημένη γυναίκα ….

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

"Η αγάπη δεν ξεγίνεται" (“love is more thicker than forget” Ε. Ε. Cummings)

Πίνακας Giannis Tsibiris 


Η αγάπη δεν ξεγίνεται
δεν υπενθυμίζεται
είναι σπανιότερη κι από ένα βρεγμένο κύμα
είναι συχνότερη απ’ την αποτυχία

Είναι τρελή και σεληνιασμένη
και ξεγίνεται τόσο όσο 
μπορεί να ξεγίνει η θάλασσα 
της οποίας, μόνο η αγάπη είναι βαθύτερη

Η αγάπη δεν ζητάει νίκες
υπάρχει πάντα ζωντανή
υπάρχει πριν την ελάχιστη αρχή
είναι ελάχιστα μικρότερη της συγχώρεσης

Είναι λογικότατη και ορατή
κι ακόμα, απλά υπάρχει
όπως κι ο ουρανός, που μόνο
η αγάπη είναι ψηλότερή του

(απόδοση: Ε. Παπανίκου)

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

"Πόσα βράδια.." Σαρπηδώνας



Πόσα βράδια το άκουσα κλαίγοντας με το γράμμα σου, με την φωτογραφία μας, με τις σκέψεις μου για το αν θα ήθελες να βρεθούμε ξανά,για το αν θα με κρατούσες μέσα σου, σαν να είμαι μαζί σου και να είσαι μαζί μου.
Πόσα βράδια να σκέφτομαι αν θα με κρατήσεις στις μέρες σου, σαν να είμαι ο φίλος σου,η σχέση σου, όπως σε κρατούσα εγώ σαν να ήσουν το κορίτσι μου ακόμα και μέσα σε όλη αυτή την απόσταση. Αυτό εννοούσα κάθε φορά που σε ρωτούσα αν είσαι διαφορετική μέσα σου, από την μέρα που με γνώρισες. Γιατί έτσι πίστευα πως μπορούμε να ξαναβρεθούμε
Αν άρχιζαν οι ''εκπτώσεις'' μέσα σε τουλάχιστον από τον έναν από τους δυό μας, δεν θα υπήρχε επιστροφή.
Πόσα βράδια. Πόσα βράδια να παρακαλάω για ένα σημάδι σου και να με προσπερνάς και να σκέφτομαι που είναι τώρα, που μπορεί να χαμογελάει κι εγώ να μην μπορώ να την δω. Πόσα βράδια να λέω το όνομά σου στην προσευχή μου και να γράφω σ'αγαπώ σε χαρτιά που ποτέ δεν θα πάρεις πια. Γιατί δεν έχω δικαίωμα. Ποτέ δεν είχα δικαίωμα επάνω σου.Ποτέ δεν θα μπορούσα να έχω. Κανένα μου όνειρο δεν ήταν για να σε φυλακίσει.Κανένα μου όνειρο δεν ήταν για δικαιώματα.Όλα ήταν γύρω από τα μάτια σου χτισμένα.
Πόσα βράδια να ψάχνω να μου δώσεις σημασία,να νιώσω πως υπάρχω.
Πόσα βράδια να ψάχνω να δω πόσο διαφορετικός και ξεχωριστός ήμουν για σένα.
Πόσα βράδια.Μακάρι να ήξερες. Μακάρι να είχες μείνει να δούμε ξανά το κέντρο του κόσμου αγκαλιά κι εγώ να κρύβομαι στον λαιμό σου και να σε κρύβω στην αγκαλιά μου και να μην μας νοιάζει για το τι ώρα είναι.
Μόνο να χορεύουμε μέσα στην στιγμή ακίνητοι όπως τότε που ακουμπούσαμε τα πρόσωπά μας και δεν μιλούσαμε.,
Πόσος κόσμος να χωρέσει ανάμεσα στα ενωμένα χέρια μας! Άπειρος! Έτσι ένιωθα.
Πόσα βράδια.
Το ότι δεν με δέχτηκες, δεν θα αλλάξει ποτέ αυτά που ένιωθα για εσένα.Έτσι είμαι. 
ΥΓ. Δεν φταις εσύ ,η φαντασία μου τα φταίει που σ' έπλασε όπως εκείνη θέλησε......

Σαρπηδώνας

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

"Αγαπώ Τη Γυναίκα"του Παναγιώτη Θεοτόκη Λάκκα

Πίνακας του Omar Ortiz 


Αγαπώ τη Γυναίκα. Εκείνη που έκρυψε το Θεό μέσα της και γέννησε τον έρωτα. Ευλογημένη και συνάμα ένοχη του κόσμου. Εκείνη που γνωρίζει πόσο όμορφη είναι με τα αιώνια κριτήρια των θαυμάτων. Σιωπώ. Ασθμαίνω στον λογισμό της. Στέκω πιστός στη Θρησκεία της Γυναίκας. Καίγομαι. Στην πυρά της ιεράς εξέτασής του πτωχευμένου πνευματικά κόσμου, φωνάζω το όνομά της.
Αγαπώ τη Γυναίκα. Φιλώ το χώμα που έζησε μαρτυρικά την μοναδικότητά της. Το βασανισμό της κλειτορίδας της στην Ανατολή. Τη χρωματική της διάκριση στη Δύση. Την σπίλωση της ομορφιάς της στο Βορρά και τη διψασμένη μορφή της στο Νότο.
Αγαπώ τη Γυναίκα. Το μόνο αληθινό ευαγγέλιο που γράφτηκε με σάρκα. Προσκυνητής της στον αέναο χορό των χιλίων συναισθημάτων της. Στο πρόσωπό της, γραμμένο όλο το αγιολόγιο της σύγχρονης καινής Διαθήκης.
Αγαπώ τη Γυναίκα. Μία ιέρεια προστάτιδα της τελευταίας αθωότητας αυτού του κόσμου, των παιδιών. Σε εκείνη συναντάς όλες τις εποχές. Την άνοιξη μέσα στους καρπούς της καρδιάς της. Το καλοκαίρι ανάμεσα στα πόδια της που λατρεύτηκαν. Το φθινόπωρο στα χρωματιστά φύλλα των ματιών της και τον χειμώνα στην ταραγμένη θάλασσα των δακρύων της.
Αγαπώ τη Γυναίκα. Εκείνη που στέκει αποκαθηλωμένη, με το γυμνό της σώμα να φωνάζει «Εάλω η ψυχή μου». Μάχομαι για εκείνη, σαν ο τελευταίος αυτοκράτορας που ονειρεύεται το μεγαλείο της Πόλις της. Μάχομαι για εκείνη ως υπηρέτης και άνδρας της.

Αγαπώ τη Γυναίκα. Σ’ αγαπώ.

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

"Φίλα με" της Χριστίνας Θέμα

Έργο του Βασίλη Σολιδάκη


“ … Tι θλιβερή η παιδική μας ηλικία
όταν η βροχερή εποχή τελειώνει
και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή...”
( Ζακ Πρεβέρ “ Θέαμα και ιστορίες )

Φίλα με
Γιατί κρυώνω εδώ
Φίλα τη γύμνια μου
Να ζεσταθώ
Φίλα με
Όπως την πόρνη σου πες
Φίλα με
Και λόγο άλλο μη λες

Πόση αδικία πόση πικρία
Τα αισθήματα μαθήματα
Να μη μου γίνονται
Τόση λατρεία
Και τόση ατυχία
Να 'ναι λερό
Το ρούχο το λευκό
Που φόρεσα για σένα ...

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

"Δειλά ..." Της Λίας Παπαπέτρου



Photo credit-Λία Παπαπέτρου


Δειλά τα δάχτυλα χαράζουν γραμμές πάνω στο μπράτσο

μια, δυο, τρεις ... κάτι θέλουν να πουν

όσα δεν λένε τα χείλη κι όσα τα μάτια προσπαθούν να κρύψουν

δειλά τα δάχτυλα χαράζουν γραμμές  σαν χνάρια στην άμμο

υπάρχουν για λίγες στιγμές κι ύστερα χάνονται

η ίδια η ζωή τα ρουφάει σαν θάλασσα

ο ίδιος ο χρόνος τα σβήνει από το τώρα

ο χρόνος ο δήμιος ... ξέρεις ... 

αυτός που κάποτε ξάπλωνε νωχελικά στα πόδια σου

και σού έταζε πως θα είναι για πάντα εκεί

κι εσύ τον κλωτσούσες γελώντας 

μέχρι που έφυγε

κι εσύ το μόνο που μπορείς ... είναι να θυμάσαι

τις στιγμές που δεν μπόρεσες να τον κρατήσεις αιχμάλωτο ... 

κι όλο χαράζεις γραμμές 

όπου βρεις

αποζητώντας εκείνο το μπράτσο ...